|
Nauczyliśmy się sądzić sumarycznie i klasyfikować prymitywnie. Dziś, kiedy ministerstwo poczt i milicja pomaga w urządzaniu happeningów, a tytuł słynnego socrealistycznego dzieła Podaj cegłę stał się tylko ludowym porzekadłem, dziś czujność niektórych nowoczesnych wydaje się dosyć staroświecka, a szlachetna ich ochota bronienia swobód niezbyt celnie skierowana, tak jakby dzierżyli z namaszczeniem halabardy przed komnatą, z której królewna dawno sobie poszła. Ich zdaniem, kto jest ZA (to znaczy w czambuł za wszystkim, co najnowsze, co najbardziej w modzie, kolejno art brut, strukturalizm, pop, op, a w tym wszystkim podrozdziały dla bardziej wtajemniczonych, kolaż, asamblaż, persyflaż, kamuflaż - każdy pomysł się nazywa, każdy ma swoich mistrzów, swoje okresy, swoją filozofię, ważną bodaj przez miesiąc), ten jest za postępem, za twórczą śmiałością, za niezawisłością sztuki... Kto jest PRZECIW (to znaczy, kto np. uważa, że nie każdy pomysł opatrzony etykietą i kieszonkową filozofią należy witać z bezkrytycznym entuzjazmem), ten staje po stronie administracjonizmu, ten nie wie, że sztuka żyj e (czyli ciągle się zmienia), że już od Maneta wyśmiewano i nie dopuszczano do głosu największych, zarzucając im zawsze to samo: niezrozumiałość, niechlujstwo, lekceważenie „piękna", ten w końcu daje dowód niewrażliwości, skostnienia, lękliwości, tępoty.
|