|
W rozdziale czwartym mówiliśmy już, że cechą najbardziej charakterystyczną dla sadownictwa radzieckiego są duże, ogromne obszary sadów. Tworzy się gospodarstwa wyspecjalizowane, gdzie sady są ich częścią wiodącą. Ogromna większość drzew owocowych w ZSRR rośnie na podkładkach generatywnych, na siewkach dzikiej jabłoni śliwolistnej albo na siewkach takich odmian uprawnych, jak Antonówka, Anis i inne. I tu również zaczyna się tendencja przechodzenia w miarę możności na podkładki wegetatywne. W Mołdawii, gdzie poziom sadownictwa jest doskonały i gdzie klimat mimo mroźnych zim sprzyja jego rozwojowi, znaczna część młodych jabłoni składa się z drzew karłowych i półkar-łowych.
Profesor Budagowski w Miczuryńsku wyhodował odporną na mróz karłową podkładkę pod jabłonie, zwaną podkładką nr 9 Bu-dagowskiego. Zarówno Budagowski, jak i inni radzieccy hodowcy w Miczuryńsku, zwłaszcza Stiepanow, mają obecnie wiele innych, jeszcze lepszych podkładek wegetatywnych pod jabłonie. Przechodzą one intensywne próby.
|